تو از کدوم قصه ای که

   خواستنت عادته

   نبودنت فاجعه

   بودنت امنیته

 قول داده بودم پرستو رو معرفی کنم ...توصیف یه فرشته کاره خیلی سختیه

 اما به امید خدا از اول شروع می کنم:

 غروب 5شنبه بود....7 مهر 90

 بعد از دست و پنجه نرم کردن با مرگ،خسته ازینکه چرا هنوز نفس میکشم

  اومدم توی وبم،

 آخه اینجا تنها پناه لحظه های دلتنگیمه.......اینجا نوشتن آرومم میکنه

 یکی یکی کامنتا  رو خوندم جواب دادم

 یه کامنت تازه...یه دوست جدید ...با یه آدرس وب :

 .............(( روزهای سرد تنهایی ))..........

 اسم وبش حال و روزمو توصیف میکرد

 رفتم سراغ اولین پست و شروع کردم به خوندن

 داستان زندگیش بود...درست از زمان تولد....

 اون شب تا صبح چشم به مانیتور دوختم.....

 خوندم و گریه کردم...آخرش فقط یه کامنت گذاشتم :

 ((پرستو جان همشو خوندم....دمت گردم

 تازه فهمیدم دردای من در برابر مشکلات زندگی تو هیچه...خیلی دوست دارم

 بیشتر باهات آشنا بشم.....میخوام کمکم کنی.............منتظرتم.......09))

 حالا از کار صبحم پشیمون بودم.وقتی دیدم پرستو این همه سال زجر کشیده

 جز خدایا شکر چیزی نگفته...حالا چه برسه به مرگ و خودکشی............

 ولی من وقتی کسی که 3 سال با همه ی وجود عاشقش بود ، تنهام گذاشت

 فقط دنبال راه رسیدن به مرگ بودم.

 خدایا شرمندتم.....

 صبح شنبه با صدای اس ام اس پرستو بیدار شدم....بعدم زنگ زد.

 این بود نحوه ی آشناییی ما.....اما هنوز ادامه داره........................

 حرفاش آرومم میکرد......خیلی منطقی و قشنگ حرف میزد....

  لحظه به لحظه کنارم بودو واسه ادامه ی زندگی بهم امید میداد.

  همه  معترض شدن که چرا یه لحظه گوشیو کنار نمیذاری.....

 اما من سرم گرم پرستو بود و دیگه به آزار و اذیتای اطرافیان توجه نداشتم

 دلم خوش بود اون لحظه هایی که دلتنگی خفم میکنه

 یکی هست که شنیدن صداش آرومم میکنه

 یکی هست که موقع گریه پا به پام گریه میکنه

 موقع خنده صدای خندش میون خنده هام میپیچه

 یکی که شب با من میخوابه....صبح با من بیدار میشه....

 خدا پرستو رو فرستاد راه زندگیو نشونم بده

 اما..........اون شد همه ی زندگیمم

 حس عجیبی بود اینکه  یکی با صداش آرومت کنه....

 اما حتی نتونی تصور کنی چه شکلیه؟؟

 آخرای آذر بود که عکسشو برام فرستاد......

 حال یه عکس دارم که بغلش کنم....بوسش کنم و باهاش حرف بزنم

  عکسشو دیدم زنگ زدم:

 ((پرستو خیلی ماهی ، اما راستش تا با چشمای خودم نبینمت

  باورم نمیشه وجود خارجی داری من مطمئنم تو یه فرشته ای،

 یه فرشته که بقیه فرشته ها از حسودی بالاشو بریدن فرستادنش روی زمین

 اونم شد یه پرستوی غریب بین ما آدمای نامرد.))

 میترسیدم از عشق بگم...هنوزم میترسم....آخه یه تجربه ی تلخ داشتم

 اما کم کم فهمیدم پرستو هم عاشق شده به قول خودش:

 (( باران شده همه زندگیش))

 حال یه دنیای 3 نفره دارم: خدا...باران...پرستو

 نفسم به نفسش بنده

 کارم زاری به درگاه خدا بود.....میگفتم: خدایا فقط یه بار ببینمش.....

 بالاخره جواب داد

 به لطف خدا قسمت شد و فرشته ی نجاتمو دیدم

 باورم نمیشد.....شرمندتونم آخه اون لحظات قابل توصیف نیست

 دیدنش کوتاه بود اما به یاد ماندنی

 بهش قول دادم زود میام...اما هنوز قسمت نشده دوباره برم.

 خیلی خوشحالم دیدمش ...اما کسی حالمو نمیفهمه

 از وقتی دیدمش حالم دست خودم نیست

 حالا میگم خدایا فقط میخوام کنارش باشم.....

 یعنی تو دنیا به این بزرگی یه پرستو سهم من نیست؟

 میدونم لیاقتشو ندارم

 اما خب چرا منو عاشقش کردی؟ خوب میدونی بعد اون فقط تورو دارم

 این حقمون نیست که 1000 کیلومتر جاده بینمون باشه

 این حقمون نیست که دستامون از هم دور باشه

 فقط تو میدونی منو پرستو توی این 7 ماه چقدر سختی کشیدم

 چقدر برای هم جنگیدیم ...فکرشم نمیکردم یه روزی واسه اینکه

 عاشق یکی شدم...که از جنس خودمه باید به همه جواب پس بدم

 همه رو قانع کنم......خدایا چرا این بنده هات اینقدر بدن؟؟؟؟

 فقط تو میدونی پرستو چه کارایی برام کردو من چقدر شرمندشم.....

 حالا از شما آبجیای مهربونو و داداشای گلم میخوام :

 برای منو عشقم دعا کنید

 این فاصله و دوری حق ما نیست.

 + این پست خیلی طولانی شد....ببخشید

  ببخشید اگه چشمای نازتونو خسته کردم.

 +  این شعرم تقدیم به پرستوی نازنینم:

 وقتی رسیدی که شکسته بودم ... از همه ی ادما خسته بودم...

 وقتی رسیدی که نبود امیدی... اما تو مثل معجزه رسیدی...

 بعد یه عالم عشق و بغض و فریاد خدا تو رو برای من فرستاد...

 خوب میدونم جای تو رو زمین نیست...خیلیه فرق تو فقط همین نیست...

 ادمای قصه های گذشته .......به کسی مثل تو میگن فرشته...

 فرشته ی نجات فرشته ی نجات تو جون ازم بخواه اونم کمه برات...